دیوان فنای زنوزی

● دیوان فنای زنوزی / شعر / فارسی d.-e fanā-ye zonūzī فنای زنوزی، عبدالرسول بن محمد حسن، - 1263 ؟ قمری fanā-ye zonūzī, ‘abd-or-rasūl ebn-e mohammad hasan (- 1847) شاعر به فنا و پدرش به فانی تخلص می‌کرده، به دلیل همنامی با نیای خود در برخی منابع، آثار او را به جدش نسبت داده‌اند که ناصحیح است؛ زیرا عبدالرسول پدر میرزا محمد حسن به تصریح خود میرزا محمد حسن، موفق به تحصیل نشده و هیچ اثر علمی از وی نقل نشده است. تخلص میرزا عبدالرسول «فنا» است و تخلص پدرش «فانی» است. گفته شده فنا دارای دو دیوان می‌باشد: دیوان مراثی، دیوان قصاید و غزلیات. آغاز: (دیباچه:) بسمله. حمد و ستایش خداوندی سزاست که مداد علما را بدماء شهدا نیاز است و شکر و نیایش بی چون و چندی را بجاست که به شکر شهادت تلخکامان مرارت دنیوی را آغاز اشعار: باز این فغان و غلغله اندر زمانه چیست ×× وین آتش زبان فنا را زبانه چیست / مرغان بال برده چرا سر بزیر پر ×× در مانده جمله از طلب آب و دانه چیست [نسخه‌های منزوی 2472/3؛ الذریعه 846/9؛ فرهنگ سخنوران ص 455؛ دنا 319-318/5]