دیوان فرخی سیستانی

● دیوان فرخی سیستانی / شعر / فارسی d.-e farroxī sīstānī فرخی سیستانی، علی بن جولوغ، - 429 قمری farroxī sīstānī, ‘alī ebn-e jūlūq (- 1038) شاعر کشاورز بوده و سپس به دربار المظفر چغانی روی آورده و سپس به دربار محمود غزنوی راه یافته است. دیوان فرخی شامل قصاید بسیار و ترکیب بند و غزلیاتی چند و رباعی‌هایی است و هدایت گوید بیش از ده هزار بیت می باشد و در حدود 9564 بیت آن را آقای علی عبدالرسولی استاد دانشگاه تهران گرد آورده و به سال 1311 خورشیدی به همت و تصحیح ایشان چاپ گردیده و پیش از ایشان به سال 1301 قمری محمد مهدی بن مصطفی حسینی مشهور به بدایع نگار در حدود 2600 بیت از این دیوان را چاپ و گویند که بار دیگری نیز بخشی از آن چاپ شده است. آغاز: بسمله برآمد نیلگون ابری زروی نیلگون دریا ×× چو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا / چو گردان گشته سیلانی میان آب آسوده ×× چو گردان گرد بادی تند کردی تیره اندر وا چاپ: دیوان او بارها به چاپ رسیده است؛ مشار فارسی، ج2، ص 3451؛ لاهور؛ سنگی؛ 1354ق؛ وزیری؛ 163ص [الذریعة 819/9؛ نسخه‌های منزوی 2462/3: نشانی 36 نسخه؛ فرهنگ سخنوران 440؛ مشترک پاکستان 11/7: نشانی 3 نسخه؛ مكتبة اميرالمؤمنين 567/2 و 287/1؛ دنا 309/5-311] شرح و حواشی: 1- شرح مشکلات اشعار فرخی = بظاهر انوری