دیوان علیشیر نوائی

● دیوان علیشیر نوائی = نوادر الشباب / شعر / ترکی d.-e ‘alīšīr-e navā’ī = navāder-oš šabāb امیر علیشیر نوائی، علیشیر بن کیچکنه، 844 - 906 ؟ قمری amīr ‘alī-šīr-e navā’ī, ‘alī-šīr ebn-e kīčakne (1441 - 1501) امیر علیشیر نوائی چهار دیوان ترکی داشته و هریک را به نامی نامیده (غرائب الصغر، نوادر الشباب، بدایع الوسط، فوائد الکبر) و این بخش نوادر الشباب می‌باشد. مقدمه‌ای به نثر ترکی خود امیر بر این دیوان نوشته و به نام سلطان حسین میرزا موشح گردیده و در اینجا تذکر داده که مقتضیات جوانی را در هنگام فراغت از کارها به انشاء و نظم جلوگیری می‌نموده و این دیوان مشتمل بر غزلیات به ترتیب حروف تهجی برحسب ردیف‌ها، مستزاد، مخمس، مسدس، ساقی‌نامه، ترجیع‌بند، مثنوی، مقطعات و رباعیات می‌باشد و در حدود 5700 بیت است و دیباچه آن هم در حدود 350 بیت می‌باشد و یکی دیوان فارسی اوست که شش هزار بیت است و به طبع رسیده. در اشعار ترکی به نوائی و در اشعار فارسی به «فنائی» و «فانی» تخلص می‌کرده است. آغاز: دیباچه: حمد آنکا کلام خیرمآل ×× قیلدی ایلکار سولدین ارسال ... فصاحت دیوانک غزل سرا لاری طبع مخزنی دین شوریده حال عاشق لار خرمن الخ. آغاز دیوان: اشرقت من عکس شمس الکاس انوار الهدی ×× یار عکسین می‌دا کوردب جام دین چتقی صدا [ریحانه 240/6؛ نسخه‌های منزوی 2459/3؛ مشار فارسی 2267/2؛ مشترک پاکستان 629/7؛ الذریعة 1226/9؛ دنا 295/5؛ مکتبة امیرالمؤمنین 305/1]