دیوان ظهیر فاریابی

● دیوان ظهیر فاریابی / شعر / فارسی d.-e zahīr-e fāryābī ظهیر فاریابی، طاهر بن محمد، - 598 قمری zahīr-e fāryābī, tāher ebn-e mohammad (- 1202) دیوانی است که مدایح شاه قزل ارسلان را دربردارد. شاعر به نیشابور و اصفهان و آذربایجان مسافرت کرده، شاهان روزگار خود از اتابکان آذربایجان را ستایش کرده است. شامل قصاید، ترکیب‌بند، غزلیات، رباعیات و قطعات. تعداد ابیات آن گوناگون است و بعضاً با مقدمه‌ای منثور. آغاز: 1: بسمله. سپیده دم که شدم محرم سرای سرور ×× شنیدم آیت توبوا الی الله از لب حور / بگوش جان من آمد ندای حضرت قدس ×× که ای خلاصه تقدیر و زبده مقدور 2: سفر گزیدم و بشکسته عهد قربی را ×× مگر بحله به بینم جمال سلمی را / بلی چو بشکند از هجر اقربا را دل ×× بی خطر نبود نیز عهد قربی را چاپ: بارها چاپ شده؛ یکبار چاپ افست و به کوشش تقی بینش با 4848 بیت در مشهد؛ مشار فارسی، ج2، ص2336-2337؛ طهران، سنگی، 1324ق، وزیری، 372ص؛ کان پور، سنگی، 1316، وزیری، 127ص؛ لکهنو، سنگی، 1913/1331م، رقعی، 326ص؛ هند، سنگی، 1294، وزیری، 212ص [الذریعة 659/9؛ فرهنگ سخنوران 363؛ نسخه‌های منزوی 2421/3: نشانی 78 نسخه؛ مشترک پاکستان 159/7: نشانی 13 نسخه؛ مشار فارسی 2336/2: نشانی 14 چاپ؛ مکتبه امیرالمؤمنین 278/1؛ دنا 266/5-270 (146 نسخه)]