دیوان طبیب اصفهانی

● دیوان طبیب اصفهانی / شعر / فارسی d.-e tabīb-e esfahānī طبیب اصفهانی، عبد الباقی بن محمد رحیم، 1127 - 1171 قمری tabīb-e esfahānī, ‘abd-ol-bāqī ebn-e mohammad rahīm (1715 - 1758) شاعر از سادات موسوی اصفهان بوده، پدرش پزشک شاه سلیمان و خود او پزشک نادرشاه (1148-1160ق) بوده است. طبیب، تخلص دو نفر اصفهانی است، یکی از آن دو میرزا عبدالباقی موسوی پسر میرزا محمد رحیم حکیم‌باشی شاه سلطان حسین است که به سال 1168 بدرود زندگانی گفت. دیوانش شامل قصاید در مدح پیغمبر اکرم (ص) و حضرت امیر المؤمنین علی علیه السلام و غزلیات و قطعات و رباعیات و مثنوی محمود و ایاز و به گفته راوی گروسی و هدایت در حدود سه هزار بیت می‌باشد. شاعر دیگر میرزا زین العابدین است که نیز از سادات محترم اصفهان بوده و نیز طبیب تخلص داشته و هر دو در انجمن خاقان معرفی گردیده‌اند و جز این دو نفر شاعر طبیب تخلص، آقا عبدالله پسر حاج علی اصغر جراح شیرازی که معاصر هدایت بوده و چند سال پیش از تألیف مجمع الفصحا درگذشته طبیب تخلص است. شرح حال طبیب صاحب این دیوان در آتشکده آذر (ص412-413)، انجمن خاقان انجمن چهارم و ما (ج 2 ص 340) نگارش یافته است. (ابن یوسف شیرازی) [الذریعه 9: 644؛ نسخه‌های منزوی 2414/3]