دیوان شاپور تهرانی

● دیوان شاپور تهرانی / شعر / فارسی d.-e šāpūr-e tehrānī شاپور تهرانی، ارجاسب بن خواجگی، ق11 قمری šāpūr-e tehrānī, arjāsb ebn-e xājegī (- 17c) دیوان شاپور پسر خواجه کی خواهرزاده امید و برادرزاده شریف هجری درگذشته 1048 که ابتدا «فریبی» تخلص میکرده ولی آنچه از اشعار او باقی است با تخلص شاپور است. کلیات او مشتمل است بر غزلیات و ترجیعات و قصاید و رباعیات و مثنوی‌ها است که در فهرست بنگاله ایوانوف به نام «داستان کوه کوفتن فرهاد» در مدح پادشاهان زمان» درج شده است. [فرهنگ سخنوران 285؛ الذریعة 491/9؛ مجله ادبیات ش 43 و 385/44؛ نسخه‌های منزوی 1873/3و2369؛ مشترک پاکستان، ج 7، ص 798-799 و ج9، ص 2130-2131؛ دنا، ج5، ص 210-211]