دیوان سید مرتضی

● دیوان سید مرتضی / شعر / عربی d.-e seyyed-e morteza علم الهدی، علی بن حسین، 355 - 436 قمری ‘alam-ol-hodā, ‘alī ebn-e hoseyn (967 - 1045) دیوانی است مشتمل بر 20 هزار بیت در قالب قصیده غزل و قطعات و در موضوعاتی چون: مدایح، مراودات دوستانه، شیب و شباب و ... که یکی از ذخایر ادبیات عرب به شمار می‌آید.علم الهدی آخرین قصیده آن را در سال 403ق سروده است (الذریعة: 735/9) در تاریخ الادب العربی (112/3) به نقل از وفیات در این باره چنین آورده «و کان شاعراً مکثراً، جزل الشعر، فخم الالفاظ، غنی اللغة، متین الترکیب بحسن القول فی الشیب و الشباب و اذا وصف الطیف اجاد فی وصفه و قد استعمله فی کثیر من المواضع من شعره»، در وفیات (14: 2) آمده: «و هو يصرف کثیراً من وجوه المعرفة الادبية و الفلسفية فی شعره». چاپ: در قاهره، با تصحیح رشید الصفار، در سه جزء، سالهای 1958-1959م؛ این دیوان به سال 1376ق و 1407 هـ در قاهره و بیروت به چاپ رسیده [مكتبة امیرالمؤمنین 487/2؛ دنا 207/5؛ الذريعة 735/9؛ ريحانة الادب 31/2 و 183/4؛ امل الآمال 182/2؛ تاریخ الادب العربی 112/3؛ کشف الظنون 794/1]