دیوان سلمان ساوجی

● دیوان سلمان ساوجی = کلیات سلمان ساوجی / شعر / فارسی d.-e salmān-e sāvaji = kolliyāt-e salmān-e sāvaji سلمان ساوجی، سلمان بن محمد، 709 - 778 قمری salmān-e sāvaji, salmān ebn-e mohammad (1310 - 1377) تاریخ تألیف: 770ق کلیات سلمان ساوجی شامل دیوان وی که در مدح شیخ حسن ایلکانی و پسرش سلطان اویس و دلشاد خاتون مادر اویس است، قصاید و غزلیات و «خورشید و جمشید»، همچنین «فراق نامه» وی که نخستین مثنوی اوست و در 61 سالگی در 770 سروده است. آغاز: هر دل که در هوای جمالش مجال یافت ×× عنقای همتش دو جهان زیر بال یافت / هر جان که با بلای ولایش گرفت انس ×× از نعمت و نعیم دو عالم ملال یافت چاپ: مهرداد اوستا آن را در تهران و نیز مشفق همدانی در تهران چاپ کرده‌اند؛ مشار فارسی، ج2، ص2318؛ بمبئی، سنگی، وزیری، 236ص؛ مثنوی جمشید و خورشید او بکوشش آسموسن دانمارکی و فریدون وهمن تصحیح و چاپ شده [الذریعة 462/9 و 570/9 و 463؛ مشار 737؛ نسخه‌های منزوی 1870/3 و 3019/4 و 3256؛ لغت‌نامه دهخدا 19/3 فرهنگ سخنوران ج 1، ص 464-465؛ دنا ج5، ص 195-199]