دیوان سبط تعاویذی

● دیوان سبط تعاویذی / شعر / عربی d.-e sebt-e ta‘āvīzī سبط تعاویذی، محمد بن عبیدالله، 519 - 584 قمری sebt-e ta‘āvīzī, mohammad ebn-e ‘obeyd-ol-lāh (1126 - 1189) مؤلف پیش از اینکه نابینا شود به جمع دیوان خود مبادرت کرده و آن را به چهار فصل تقسیم نموده و دیباچه‌ای ظریف و زیبا به نثر بر آن نگاشته و آنچه پس از این ترتیب از سنخ هر یک از فصول، انشاء نموده به نام زیادات بر آن اضافه کرده و از این رو در پاره‌ای از نسخ دیوان این گونه اشعار نیست و فصول چهارگانه این دیوان این است: 1. مدح خلفاء عباسی، ابتداء به قصیده‌ای نموده که در مدح الناصر لدین الله عباسی در سال 575 در هنگام خلافت وی انشاء گردیده؛ 2. مدایح وزراء و بزرگان و اماثل و اقران و دیگر از معاصرین؛ 3. مدایح بنی المظفر می‌باشد که شاعر خود و جد مادریش ابومحمد بن التعاویذی (بنابر تصریح خود وی) در تحت تربیت این خاندان بوده و از نوال احسان آنها روزگار می‌گذرانیده و به مدح و ثنای ایشان مشغول بوده‌اند؛ 4. اقسام شعر از قبیل مرثیه و غزل و هجا و نصایح و قصاید و مقطعات و غیر از اینهاست. این دیوان به سال 1903 در بیروت تحت نظر مر كلیوث مستشرق چاپ شده ولی ترتیب آن موافق تقسیمی که شاعر خود نموده نیست و تمام اشعار را موافق حروف قوافی آنها از الف تا یاء مرتب نموده است. چاپ: به سال 1903 در بیروت تحت نظر مر كلیوث مستشرق