دیوان ثنائی مشهدی

● دیوان ثنائی مشهدی / شعر / فارسی d.-e sanā'ī-ye mashadī ثنائی مشهدی، حسین بن محمد، - 996؟ قمری sanā'ī mashadī, hoseyn ebn-e mohammad ( - 1588) در مقدمه دیوان دیباچه‌ای به نثر خود وی نگاشته و به نام و نسب و تخلص و وطن خویش تصریح نموده و خود را ندیم (همزبان) ابراهیم میرزای صفوی حاکم خراسان معرفی و درمدح و ثنای وی قصاید و اشعار متعدد دارد و دیوان او مرکب از قصاید و غزلیات و قطعات و رباعیات و ساقی‌نامه است. تخمیناً پنج هزار بیت بوده است. آغاز: دیباچه: حمدی که متکلمان سخن گذار فصاحت شعار و نادره گویان بلاغت دثار الخ. آغاز دیوان: در روش حسن و ناز هست کسی خوش نما ×× غمزه بطرز ستم عشوه برنگ جفا. [الذریعة ج9، ب 1 ص 185؛ میخانه 162-174؛ آتشکده ص 90؛ نسخه‌های منزوی 1851/2 و 2262/3؛ فرهنگ سخنوران 123]