دیوان بیضاء

● دیوان بیضاء / ادبیات / فارسی d.-e beyzā‘ بیضا، ضیاء الدین، ق13 قمری bayzā, zīyā’-od-dīn ( - 19c) یاد او را در تذکره‌ها و کتب تاریخی نیافتیم اما در ابیات زیادی او خود با نام «ضیاء الدین» نام برده: «ای که می‌پرسی که بیضای ضیاءالدین که باشد ×× شاعر بی دست و پایی عاشق زار و نزاری». از اشعارش به دست می‌آید که ساکن اصفهان بوده: «در صفاهان تا به کی بیضا توقف چند پایی ×× در چنان جایی که نشناسند خاص را ز عامی»؛ یا: «بود بیضا منزوی در اصفهان و این عجب ×× تا نکو نامش زهند و روم و روس و چین گذشت». مدح این اشخاص در شعرش دیده می‌شود: ناصرالدین شاه، مظفرالدین شاه، شهاب السلطنه، امین الدوله، محمد حسین ایلخانی، حاجی احمد خان، اعتضاد السلطنه، سراج الملک، حاجی احمد خان. همچنین می‌دانیم که تا 50 سالگی می‌زیسته: «ز پنجاه فزون عمر تو بیضا شد آخر ×× نگفتی که چون عشق کند شاه گدا را» و از 20 سالگی شعر می‌سروده: «ز بیست سال نبد بیش عمر بیضا را ×× که شعر دلکش او دهر را مسخر کرد». [فرهنگ سخنوران 98]