دیوان امامی هروی

● دیوان امامی هروی / شعر / فارسی d.-e emāmī-ye heravī امامی هروی، محمد بن ابی بکر، - 686 قمری emāmī heravī, mohammad ebn-e abī-bakr ( - 1288) دیوان وی شامل مدایح پادشاهان و صدور و وزراء و امراء معاصر میباشد و نگارنده فقط این دو بیت را شامل تاریخ در دیوان او یافتم (نسخه مجلس ش 948 ص 47 و ص 4): «ششم روز از پنجمین ماه تازی ×× پس از ششصد و پنجه و هشت دیگر» و «ششصد و شصت و سه از هجرت گذشته تازه کرد ×× عصمة حق رونق اسلام ازین عالی بنا». ولی تاریخ اخیر راجع به بناء مسجدی است که الغ ترکان در کرمان بنا نموده و در این قصیده است: «می‌کند هر دم بخاک خطه کرمان سپهر ×× در پناه ساحت دین پرور او اقتدا / مهر اعلا عصمة دنیا و دین کز عدل اوست ×× رونق شرع پیمبر قوت دین خدا / مریم ثانی الغ ترکان کز استغنا نکرد ×× هرگز اندر هیچ حالی جز به یزدان التجا / آنکه از بهر تفاخر پادشاهان می‌نهند ×× چهره چون خورشید بر خاک جنابش بی ریا». چنانکه از دیوان وی استفاده می‌شود روح تصوف در وی حلول کرده و دست ارادت به زین الدین هندی داده و کمال یافته و در این معنی (ص 67 همان نسخه) می‌گوید: «آب حیوان شدم چو در ره فقر ×× خاک سلطان اولیا گشتم / زین دین پیرهند کز نظرش ×× نظر رحمت خدا گشتم / سالک راه حق که در قدمش ×× تا شدم خاک توتیا گشتم». امامی قصیده ذوالرمه را نیز به عربی شرح کرده است. (ابن یوسف شیرازی) آغاز: سحرگه در جهان جان بعون مبدع اشیاء ×× مسافت قطع می‌کردم ز لا تا حضرت الا/ موالید و طبایع را چنان از هم جدا کردم ×× که بر سطحی مربع شد ز یک نقطه سه خط پیدا / جهان را مرکزی دیدم محیطش دور پرگاری ×× که کردی ز آخر هر دور در دوری دگر مبدا چاپ: 1344، مؤسسه مطبوعاتی علمی، افست [الذریعة 94/9؛ منزوی 2231/3؛ دنا 42/5-43 (23 نسخه)]