دیوان ادا

● دیوان ادا / شعر / فارسی d.-e adā ادا، محمد کاظم بن محمد، ق 12 قمری adā, mohammad kāzem ebn-e mohammad ( - 18c) نسخه‌های حاضر شامل قصیده رائیه‌ای است زیبا و نیکو حدود 155 بیت در مدح امیر مؤمنان حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام که در 19 رجب 1177ق در جاجرم به پایان رسیده است. در هر بیت این قصیده، یک یا چند صناعت از صنایع شعری به کار رفته. او صاحب دیوان اشعار و تألیفات دیگر نیز می‌باشد. آغاز: ای روی مهوش تو ربوده زجان قرار ×× وی موی دلکش تو نموده روان فکار انجام: وقت دعاست طول مده عرض مدعا ×× اکنون ادا ادا بنما طور اختصار / تا روشنی و تیره گی روز و شب بود ×× روشن شب محبت تو روز عدوت تار [الذریعة 62/9 و 132/17؛ فرهنگ سخنوران 33]