دیوان ابوتمام

● دیوان ابوتمام / شعر / عربی d.-u abū-tamām اندلسی، ابوتمام بن جابر، قرن 8 قمری āndolosī, abū-tamām ebn-e jāber (14c) این دیوان از ابی‌تمام ابن جابر محمد بن عمر بن قمحیه اندلسی مغربی مالکی است. گردآورنده ی دیوان می‌گوید، چون ابوتمام برای این کتاب دیباچه ننوشته بود، من این دیباچه را برای آن فراهم ساختم. عنوان‌های قصاید از خود ناظم است در عنوان قصیده سوم می‌گوید: من آن را به پیشنهاد یکی از یاران به سال وبائی 750ق سرودم. هر قصیده را به نامی نامیده است و در سرآغاز قصیده وزن آن را معین می‌کند. عمر و ابوبکر و دیگر صحابه را ستایش دارد و در عنوان یکی از قصاید نونیه می‌گوید: آن را در روضه شریف مدینه هنگام ختم «صحیح بخاری» بسرودم. در دو قصیده لامی ویائی تاریخ 711 دارد.