دیوان آتشی

مجموعه قصاید سستی است در شرح غزوات حضرت علی (ع) که با دیوان حسن آتشی (قرن 12) (نسخه آستان قدس) از لحاظ نام ناظم و تخلص‌های متعدد آنجا، تفاوت دارد. در این نسخه نام ناظم مهدی خان بوده و آتشی تخلص کرده است و تخلص عبدی و سلمی و سلیمی دیده نمی‌شود و ابیاتی که نام مهدی را ذکر کرده در دیوان حسن آتشی (نسخه آستان قدس) وجود ندارد. «نگهداری تو مهدی را، خدایا ز آتش دوزخ ×× کز آن شورش، دلش اندر تنور سینه جوشانست / بکن تو عاقبت کار مهدیخان محمود ×× بحق احمد [و] حیدر بیازده نقبا / هم بحق ذات پاک فرد بی‌همتای تو ×× کز کرم بگذر ز تقصیر گناه مهدیخان / هر خطائی کآتشی کرد از عطایت عفو کن ×× چون بود از جان علی را مدح گو و مدح خوان». با توجه به مطالب بالا، ناظم احتمالاً مهدی خان آتشی بوده که در اواخر قرن نهم و اوایل دهم می‌زیسته است: «مه صوم زهجرت ضاد و لام جیم و هی رفته ×× که شد منظوم این درها ز بحر طبع گوهر ما».