دیده بیدار

● دیده بیدار / شعر / فارسی dīde-ye bīdār شفایی اصفهانی، حسن بن محمد حسین، 966 - 1037 قمری šafāyī esfahānī, hasan ebn-e mohammad hoseyn (1559 - 1628) مثنوی از شفائی اصفهانی که ماده تاریخش را چنین گفته است: «مژده رسان شد به زبان ادا ×× دیده بیدار سخنگوی ما». مثنوی است عرفانی، در عشق صوفیانه، در برابر «مخزن الاسرار» نظامی در حدود 2100 بیت. در آغاز آن آمده: کرد «شفایی» به طفیل همه ×× از رگ جان ریخت هم این زمزمه. (احمد منزوی) آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم ×× تیغ الهی است به دست حکیم / آمده از کان سخن پیکرش ×× آیت توحید بود جوهرش انجام: از نظرش نقص سبل دور باد ×× در دو جهان ناظر و منظور باد [الذریعه 290/8 «دیده بیدار»، همانجا 183/19 «مثنوی دیده بیدار»؛ نسخه‌های منزوی 2820/4 (1نسخه)؛ مشترک پاکستان 825/7]