دوایر اسماء

● دوایر اسماء / علوم غریبه / فارسی davāyer-e asmā’ حسینی رمال، مسعود بن عنایت الله، ق 11 قمری hoseynī rammāl ،mas‘ūd-e bn-e ‘enāyat-ol-lāh (- 17c) مؤلف در مقدمه می‌گوید: «از این بنده» جمعی از محبان کثر الله عمرهم التماس مغیبات می‌نمود که واقعات و صادرات آن را در طی عبارت در آورد چنانچه از وی چیزی مخفی نماند ... بنده را این معنی بغایت دشوار می‌نمود ... به جهت آنکه این جمله مغیبات سی هزار کلمه مگوست که بیان آن بر امین متین نکوست ... و وجهی دیگر آن است که شیخ المحققین که خود قطب فلک کمال ... این جمله را به جزوی اختصار نمود و این معنی بسیار به ادب انسب و اقرب بود ... بر دو کس شایسته و لایق است که نظر کند و اول آن جماعت صوفیه ... دویم آن امام المحققین شیخ محمود مزدقانی است که پیر طریقت بنده است ... و بر دیگران نظر کردن شایسته و لایق نیست ... . این رساله در چند فصل و دارای اشعار فارسی بسیاری از شاعرانی چون عطار، نظامی و عراقی می‌باشد: فصل 1. اثبات واجب الوجود؛ 2. اثبات توحید که آن مقام صدق و یقین ...؛ 3. بیان کلمات و کلام و حروف و نقطه؛ 4. نفس ناطقه.