دستور الملوک

● دستور الملوک / اخلاق / فارسی dastūr-ol molūk مستوفی الممالک، محمد رفیع، ق 12 قمری mostaofī-ol-mamālek, mohammad rafī‘ (- 18c) اهدا به: شاه سلطان حسین صفوی (1105-1135ق) رساله‌ای است در باب قواعد و ضوابط هر یک از درباریان، مشتمل بر پانزده «باب» و یک «خاتمه»: باب 1. بیان شغل ملاباشی و متولیان آستانه‌های متبرکه و علمای شرع دارالسلطنه اصفهان، مشتمل بر ده فصل: 1) ملاباشی، 2) صدارت خاصه و عامه، 3) متولی روضه رضویه، 4) متولی آستانه معصومیه، 5) آستانه عبدالعظیم، 6) متولیان آستانجات اردبیل، 8) شیخ الاسلام اصفهان، 9) قاضی اصفهان، 10) قاضی عسکر؛ باب 2. بیان منصب هر یک از امراء عظام، در یک مقدمه و پانزده فصل؛ 3. بیان شغل هر یک از مقربان بساط که لفظ مقرب الخاقان و عالیجاه مختص ایشان است، در سه مقاله؛ 4. بیان شغل جمعی از عمال و وزراء و کلانتران و غیرهم، در شانزده فصل؛ 5. بیان شغل و خدمت مقربانی که لقب مقرب الحضرة مختص ایشان بود، در شش مقاله؛ 6. ذکر شغل اصحاب دفتر خانه همایونی و غیره، در چهار مقاله. بقیه ابواب در کتاب حاضر افتاده است. این گفتار هر چند در مطلب با «تذکرة الملوک» میرزا سمیعا یکی است ولی جدا هستند. آغاز: حمد و ستایش و سپاس بیرون از حیطه حصر و قیاس مر مالک الملکی را روا و سزاست که سر رشته انتظام مهام ممالک محروسه هستی . ... چاپ: تهران، مجله ادبیات،شماره 16، به کوشش محمد تقی دانش پژوه. [دنا 1189/4؛ چاپ دانش پژوه در مجله ادبیات تهران؛ نشریه 420/4؛ فهرستواره منزوی 966/2 و 449/6]