درایت نثار فتح الله به اعین الاعتبار

● درایت نثار فتح الله به اعین الاعتبار / عرفان و تصوف / فارسی derāyat nesār-e fath-ol-lāh be aʻyon-el eʻtebār علم الهدی، محمد بن محسن، 1039 - 1115 قمری ʻalam-ol-hodā, mohammad ebn-e mohsen (1630 - 1704) تاریخ تألیف: صفر 1107ق؛ محل تألیف: قمصر کاشان کتاب دارای شش «گفتار» است و هر گفتار دارای چند «فصل» در رد صوفیه و «خاتمه»؛ و بنا به درخواست شخص بزرگی از مقربان حضرت خاقان کشورگشای کامکار تألیف شده است. ابیات آن حدود 4000 بیت می‌باشد. در این رساله غالباً از صوفیه به عنوان خنیاگران یعنی آوازه‌خوانان و اهل طرب نام برده شده است. عناوین گفتارها چنین است: 1. وجوب تمسک و اعتصام به حبل اطاعت ائمه انام عليهم السلام؛ 2. لعن معاندان ائمه انام و تغییردهندگان شعایر اسلام؛ 3. نکوهش سکوت و آرام به هنگام ظهور بدعت در شرایع اسلام؛ 4. ستایش ذکر پروردگار و اشعار به اختلاف اصناف اذکار؛ 5. نکوهش حرکات ناهنجار در مقام یادآوری داور بردبار؛ 6. تثریب صوفیان خیره‌سر به تقریب اقوال حیله‌گر و اعمال فتنه‌گستر؛ خاتمه در تحذیر احباب از پندار ناصواب. آغاز: سپاس حق شناس و ستایش نیایش اساس نیازمند قبول خداوند بی مانندست که بنعمت بعثت خاتم پیغمبران ابواب مرحمت و احسان بر رخسار بندگان گشود ... بعداز حمد پروردگار و درود خانواده ابشار و انذار انجام: قالوا بلی و لكن حقت كلمة العذاب علی الکافرین ... [دنا 1113/4؛ الذريعة 56/8؛ ريحانة الادب 190/4؛ معادن الحكمة، چاپ جامعه مدرسین حوزه علمیه قم 80/1؛ فهرستواره منزوی 286/9]