داستان نوش مهر و مهر زین

● داستان نوش مهر و مهر زین / داستان / فارسی dāstān-e nūš mehr va mehr zayn داستان عاشقانه منظومی است که بخش کوتاهی از آن در این نسخه موجود است. از مؤلف چیزی نمی‌دانیم جز ابیاتی که ابتدای کتاب درباره خود سروده است: خوشی مر مرا بوده تأدیب باب ×× همه حظ من بوده خط و کتاب / پدر مرا دارد از شعر باز ×× که جاهش فزون باد و عمرش دراز / ز شعرم کنون شاعری مقصد است ×× که نزدیک دانش پژوهان بد است / و گرنه به فهم سخن نظم و نثر ×× خود او هست امروز یکتای عصر / پس از وی منم مر ورا یادگار ×× که شعرم پیاده است سیصد هزار / ز ابیات تازی و از پارسی ×× بدانم بخوانمت از بر بسی / ز خط نیز چندان که باشد ضرور ×× فزون ترش باشد فسوس و غرور / اگر چند این هر دو فن را کنون ×× نباشد چو من هیچ کس رهنمون / ولی گر فزونی نجویم نکوست ×× که منع پدر هر دو را عذر جوست ... بدین رتبه با آن که سالم زیست ×× فزون تر نرفته است و کم نیز نیست ... ز شیبانی آن نکته سنج کهن ×× کنونم به یاد آمد این خوش سخن / کسی کش خرد باشد آموزگار ×× نگردد غمی از بد روزگار. عناوینی که در نسخه مانده: در فراق یار و تغزل و سبب نظم کتاب؛ آغاز داستان نوش مهر و مهر زین . به پیشین زمان بود شاهی بزرگ ×× ورا زیر فرمان همه روم و ترک / به فر و به نیرو چو پور پشنگ ×× بسی گردنان کرده در پالهنگ؛ در شکایت از سپهر کج رفتار و مفارقت یار؛ زاری نمودن مهر نوش در فراق مهر زین؛ آغاز جنگ چینیان و ایرانیان؛ آغاز جنگ ایران و چین.