داستان شبلی در بغداد

● داستان شبلی در بغداد = بیمار و طبیب / عرفان و تصوف، شعر، داستان / فارسی dāstān-e šeblī dar baqdād = bīmār va tabīb سامی sāmī مثنوی در 70 یا 74 یا 95 بیت، داستان برخورد شبلی با جوانی بیمار و در شیفته چون مجنون که جویای حالش می‌شود، جوان نشانی خانه دلدار ترسایش را می‌دهد، شیخ بدانجا می‌رود. وضع جوان را به دختر بیان می‌کند، دختر پاسخی می‌فرستد. با شنیدن پاسخ جوان شیفته جان می‌دهد و همان لحظه، دلدارش نیز در سرای خود جان به جان آفرین می‌سپارد و آن دو را یکجا به خاک می‌سپارند. این مثنوی در بیشتر نسخه‌ها نام سراینده را ندارد، اما در نسخه‌ای که در فهرست گنجینه آذر دانشگاه لاهور معرفی شده است تخلص سراینده «سامی» یاد شده است. (احمد منزوی) آغاز: شبلی آن پیر طریق ارشاد ×× بود روزی ز قضا در بغداد / با مریدان بسخن همدستان ×× بود شوقش سوی بیمارستان / دید افتاده جوانی چون ماه ×× با تن لاغر و رخساره چه کاه / عشق در خرمنش افکنده شرار ×× برده از جان و دلش صبر و قرار انجام: چون از این وادی هائل رستند ×× در ته خاک بهم پیوستند [دنا 1077/4 (3 نسخه)]