داستان سیمرغ و سلیمان

● داستان سیمرغ و سلیمان / داستان / فارسی dāstān-e sīmorq va soleymān از داستان‌های نقالی عامیانه؛ سلیمان در میان یاران و وحوش نشسته بود. مسأله قضا و قدر به میان آمد، سیمرغ گفت: مرا به قضا و قدر اعتقادی نیست. سلیمان گفت: این مگو! جبرائیل در رسید و گفت یا رسول الله تو چرا سیمرغ را شرمسار کردی؟ دوش پادشاه مشرق را پسری و پادشاه مغرب را دختری آمده است. این دختر و پسر جفت شوند و اگر تمام جمع شوند، نتوانند که این قضا دگر کنند. سلیمان موضوع را به سیمرغ گفت. سیمرغ گفت خداوند را باور دارم، اما مرا به قضا و قدر اعتقادی نیست. بروم و دگرگون کنم. القصه سیمرغ چهار ضامن (زاغ، موش، گنجشک و عکه) سپرد و 15 سال مهلت خواست و به جانب مغرب رفت و دختر گهواره بسته را از میان دایگان، به منقار برداشته ببرد و بر کوهی در سر اندیب، در پس هفت دریا بر درختی گشن فرو گذاشت. دختر اندک اندک بزرگ شد و سیمرغ را مادر خود پنداشت. سپس داستان‌سرا به شهزاده مشرق می‌پردازد که در کنار خانواده بزرگ می‌شود. از قضا روزی، همراه غلامان بر کشتی نشسته صید می‌کند. طوفان کشتی را در هم می‌شکند. شهزاده خود را با تخته چوبی به جزیره‌ای می‌رساند ... سرانجام داستان این است که سیمرغ پوستی را در برابر سلیمان بر زمین می‌نهد و می‌گوید: قضا و قدر را بگردانیدم. چون پوست را می‌گشایند، 3 کس در آن می‌یابند: دختر پادشاه مغرب و پسر شاه مشرق و طفلی شیر خوار از آن دو. [دنا 1076/4؛ نسخه‌های منزوی 3666/5؛ مشترک پاکستان، 1129/6 و 1370]