خمسه حسینی

● خمسه حسینی = پنج گنج / شعر / فارسی xamse-ye hoseynī حسینی قزوینی، حسین بن محمد حسن، 1184 - 1249 قمری hoseynī qazvīnī, hoseyn ebn-e mohammad hasan (1771 - 1834) شامل پنج مثنوی سروده محمد حسین بن محمد حسن قزوینی متخلص به حسینی: 1. وامق و عذرا: آغاز: «آنچه ضیا بخش شب تار ماست ×× حمد خداوند جهان دار ماست / بسمله، ای بنامت افتتاح نامه ها ×× وی بیادت گرمی هنگامه ها»، انجام: «شرح حال خویش کردم مختصر ×× مختصر شد قصه بی پا و سر» 2- مهر و ماه: آغاز: «خداوندا دلی ده سوز در سوز ×× به طور عشقبازی آتش افروز / بمن بنما ره میخانه عشق ×× می‌وصلم ده از پیمانه عشق...»، انجام: «نبینند جز خدای مالک الملک ×× چه در بر و چه در بحر و چه در فلک / که بیند چشم حق بین جان حق دان ×× خدای خویش هر آنی کما کان» 3- اشترنامه. مثنوی عرفانی در چهل مقاله: آغاز: «بسم الله الرحمن الرحیم ×× قادر غفار و قدیر و قدیم / تا که نشان از دل و از دلبرست ×× نام خدا زینت هر دفتر است ...» انجام: «قصه پنهان نشود فاش گو ×× در نفتد در کف او باش گو / راز نهان ز اهل جهان بهترست ×× ساز نهان آنچه نهان بهترست» 4- الهی نامه. آغاز: «در مناجات با قاضی الحاجات ... بنام خداوند بالا و پست ×× که مخمور اویند هشیار و مست / نه در هوشیاری بهوش ازویند ×× که در باده خواری بجوش ازویند ...»، انجام: «بگو با پدر چون شدی زینجهان ×× بر یار دلجو به دارالجنان / ز تاریخ اگر بایدت یادگار ×× بگو شد حسینم به دارالقرار» 5- وصف الحال: آغاز: «افتتاح مقال بنام خداوند: لله الحمد خالق متعال ×× بر خلایق رئوف بر همه حال / سبق آموز عقل راز نیوش ×× بد بستان فهم و مکتب هوش ...»، انجام: «پنجمین این که «وصف حال» منست ×× قصه و غصه و ملال منست ... / دست بد گو بدامنش مرساد ×× بالنبی و آله الامجاد». چاپ: مشار فارسی 1918 [الذریعة 257/7؛ دنا 1008/4؛ فهرستواره منزوی 430/10]