الخطبة القاصعة

● الخطبة القاصعة / حدیث / عربی al-xuṭbat-ul qāṣi‘a منسوب به علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، - 40 قمری (mansūb be) ‘alī ebn-e abī tāleb, emām-e avval (- 661) مرقع زیبایی شامل انفراد در کتابت و نقل خطبه قاصعه و خطبه 192 کتاب شریف نهج البلاغه است که حضرت در سال 40ق در حالیکه سوار بر مرکب بودند، تکبر و خودپسندی شیطان، عصبیت ها و ارزش های پوشالی جاهلیت را نقد علمی فرموده اند. مهم ترین مباحث خطبه عبارت است از: از علو شأن باری؛ تکبر شیطان؛ علاج تکبر؛ تحذیر از دشمنی شیطان با آدمیان؛ احتراز از اخلاق جاهلیت؛ حکمت اختیار؛ فلسفه ذبح؛ فلسفه عبادت؛ علل پیروزی و شکست ملت‌ها؛ علت نکوهش کوفیان و نشانه‌های مؤمن کامل.