خسرو و شیرین

● خسرو و شیرین / شعر / فارسی xosrow va šīrīn روح الامین، محمد امین، 971 - 1047 قمری rūh-ol-amīn, mohammad amīn (1564 - 1638) اهدا به: محمد قلی قطب شاه تاریخ تألیف: 1018ق مثنوی است عرفانی از میرزا محمد روح الأمین مخاطب به میر جمله شهرستانی از شاعران عهد جهانگیر و شهاب الدین شاه جهان (1037-1068ق). نخستین عنوان در بیان بی‌وفایی و ناسازگاری ایام، دومین در بیان آگاه شدن شیرین از ویرانی دیار عشق یعنی مرگ فرهاد: چنین آید به گوش از هوشیاران ×× که شیرین بود روزی پیش یاران، در آن آمده: بیا روح الامین داری اگر هوش ×× بکن این پند را چون حلقه در گوش. بازپسین عنوان: صفت بزم آرایی خسرو و شیرین در شبی که دعوی زیادتی داشت بر روز ... و شیرین ساختن روح الامین کام خامه را بنوشتن شرح این مقال. آغاز: ای بسته بدست جود تو قطب کمر ×× وای مکرمتت نهاده تاجش بر سر / خواهم که کند زبان عریان امین ×× از مرحمتت جامه شکری در بر / خطیب زبان را بر منبر دهان عصای بیان بدست دادم و خود در پای. منظومه: خداوندا به عشقم راه بنمای ×× دری بر رویم از تأیید بگشای [الذریعه 260/7 و 269/14 و 231/19؛ دنا 871/4]