خسرو و شیرین

● خسرو و شیرین / شعر / فارسی xosrow va šīrīn جعفر قزوینی، - 1021 قمری ja‘far-e qazvīnī (- 1613) مثنوی «خسرو و شیرین» در بحر هزج از آصف خان، میرزا قوام الدین جعفر بن بدیع الزمان قزوینی متخلص به «جعفر» و «جعفری» در هند می‌زیسته و به قولی وزیر جهانگیر پادشاه (1014-1037ق) بوده است. نام مثنوی وی «خسرو و شیرین» و قسمتی «فرهاد و شیرین» نامیده شده و قبل از سال 995ق به پایان رسیده است. ابیاتی از مثنوی وی: «خداوندا که اکنون چند گاهست ×× که اقلیم سخن بی پادشاهست / درم بی سکه و بی خطبه منبر ×× اگر نوبت زنی وقتست جعفر / همان دختر که شیرین بود نامش ×× هزاران یوسف مصری غلامش / سخن را از اثر زان گونه آراست ×× که از جا کوهکن بیخواست برخواست / ز پرسشهای گرمش گشت فرهاد ×× سراپا آتش و در کوه افتاد / بیا مگذار شیرین را بفرهاد ×× که کوه از عشقشان آمد بفریاد / شکر شیرین و خسرو گشت فرهاد ×× ملک آمد ببزم خویشتن شاد / چو خسرو را زفیض صبح امید ×× شبستان گشت آبستن بخورشید / ز اقبال مساعد هم مدد یافت ×× صنم را دل نهاد وصل دریافت». (فاضل هاشمی) [دنا 871/4]