حورائیه

● حورائیه = معنی حورائیه / عرفان و تصوف / فارسی hūrā’īye = ma‘nīye hūrā’īye قاسم انوار، علی بن نصیر، 757؟ - 837 قمری qāsem-e anvār, ‘alī ebn-e nasīr (1357 - 1434) رساله کوتاهی است در شرح رباعی «حورا به نظاره نگارم صف زد ...». مؤلف این رساله را به خواهش «درویشی عزیز» در دنبال تحقیق حقیقت قرب و شرح آیت «و نحن اقرب الیکم من حبل الورید» و پس از قصه مجنون ماوراء النهر آورده است. در آن از وجود و عدم و نفس و تجلی نفس و غیره در طی سی فایده سخن آمده است و از خانقاه شهر هرات و ظهیر الدین خلوتی و واقعه ملاقات سال 779ق یاد کرده است. آغاز: بسمله سپاس بی قیاس حضرت حق را جلت عظمته و علت کلمته که خورشید ازل از مشرق لم یزل بر قلوب قابل و نفوس دوستان خود فایض و لامع گردانید ... انجام: که آن قابلیت همه معانی و ترقی و تنزل و کمال و نقصان دارد رزقنا الله و ایاکم حلاوة الذکر و الفکر و وفقنا الله و لکم طلب التحقیق انه خیر صاحب و رفیق. چاپ: ضمیمه «کلیات قاسم الانوار» چاپ شده [نسخه‌های منزوی 2: 1133؛ فهرستواره منزوی 7: 319: آغاز که در اینجا آمده است متعلق به رساله علم قاسم انوار است نه رساله حورائیه او]