حقيقة الحق

● حقيقة الحق = آینه حق نما / عرفان و تصوف، شعر / فارسی ḥaqīqat-ol ḥaqq = āyene-ye ḥaq-namā چشتی، عبد اللطيف، ق 12 قمری Čaštī, ‘abd-ol-latīf ( - 18c) مثنوی است در نود و سه «لطیفه» در مباحث عرفانی. سربندها از نوشاهی: لطیفه 1. مدح تألیف خود؛ 2. حمد و ثناء؛ 3. مناجات؛ 4. نعمت؛ 5. معراج؛ 6. شجره طریقت؛ 7. مدح عالمگیر پادشاه؛ 8. حقیقت نبی اسلام؛ 9. آیا کعبه الله مخلوق است یا غیر مخلوق؛ 10. حقیقت ذکر الله ...؛ 20. حقیقت تمثیلات و نظرات نسبت و معیت رؤیت؛ 30. حقیقت آنکه حقیقت در تو نهفته‌اند ...؛ 40. حالت پیش از بلوغت و وعظ و هدایت بالغان ...؛ 50. وعظ و هدایت به بوالهوسان ...؛ 60. تجرید و تفرید ...؛ 70. حقیقت تمنای موت کردن ...؛ 80. آفرینش محمد مصطفی ...؛ 93. حقیقت علم موسیقی و سماع و سرود. با دیباچه‌ای به نثر. نام سروده چنین آمده: بنهادم حقیقت حق نام ×× چونکه حق الحقیقت است تمام. (احمد منزوی) آغاز: بسمله، بدان ارشدک الله تعالى الى حقیقتک که تمامی مشایخ حضرت خواجگان چشت ... سر این نامه را بنام اله ×× ابتدا می‌کنم به بسم الله / تا به توفیق خالق علام ×× شود این نامه لطیف سلام. [دنا 700/4؛ فهرستواره منزوی 105/10؛ الذریعه 161/19 و 693/9]