حظیات

● حظیات / ادبیات / فارسی hazzīyāt صادقی افشار، صادق، 940 - 1022؟ قمری sādeqī afšār, sādeq (1534 - 1614) مانند رساله لذات معین استرآبادی خراسانی و در چهار «فصل» است و پانصد حظ به نثر: 1. آداب عشق و میل بر سبیل هزل و طریق اجمال؛ 2. لوازم سفر و تدارک آن؛ 3. نادریات و کلفتیات و مخلات و بی فکریات؛ 4. ذکر فصول اربعه و سلوک آن و گذراندن اوقات و طلب یاران قابل اختلاط. آغاز: یا رب ز سخنهای هوس دورم دار ×× و از حرف هوی به لطف مهجورم دار / هر چند به ناصواب گفتم سخنان ×× از گفته ناصواب معذورم دار / این چند کلمه مطایبه انگیز لطایف آمیز که نفس در باب عشرت و طبع اصحاب صحبت را به دستیاری کلمه «وصف العيش نصف العيش» حظ کامل و لذت شامل می‌بخشد زعفران زاریست که آب از جویبار چشمه سرانجامی خورده و گلدسته ایست از سرابستان خود کامی ایام هیچ مدانی آورده که درین ولابه امر عالی یاران لا ابالی و به اشاره رفیقان از خلل آورده سر کوچه عاشقی صادقی بقدر المامور معذور مرتب ساخت و به چهار فصل و پانصد حظ ساخت و به حظیات موسوم گردانید ... انجام: زر از بهر خوردن بود ای پدر ×× برای نهادن چه سنگ و چه زر / زر از بهر چیزی خریدن نکوست ×× چه خواهی خریدن به از یار و دوست / تم الحظیات [الذریعه 481/9 و 1075/9؛ دیباچه مجمع الخواص دانشمندان آذربایجان 213؛ استوری 1335/1؛ دنا 665/4]