الحشرية 2

● الحشرية 2 = المعاد (رسالة فی) / کلام و اعتقادات / عربی al-ḥašrīya = maʻād (r.-un fī) صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری ṣadr-od-dīn-e šīrāzī, moḥammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) رساله مختصری است در بیان احوال بعد از مرگ تا قیامت کبری به طور موجز و مختصر در نه «فصل» بدون خطبه و مقدمه‌ای، به احتمال این رساله بخشی از کتب فلسفی ایشان می‌باشد که جداگانه کتابت شده؛ ولی مسلماً رساله حشر الاشیاء یا طرح الکونین ملا صدرا نیست و با آن تفاوت فاحش دارد؛ ولی با مراجعه به کتب مطبوعه مؤلف از قبیل «اسفار، شواهد الربوبیه، مبدء و معاد، عرشیه، مشاعر، مفاتیح الغیب، اسرار الآیات و ... » معلوم شد این رساله با ابواب مشابه آن کتب در چندین موارد اشتراک عبارتی دارد لکن غیر از آنها می‌باشد. شاید رساله حشریه‌ای دیگری از او باشد. فهرست فصول آن عبارتند: فصل: فی ان عذاب القبر حق بقول مجمل؛ فصل: فی الاشارة الى حقيقة الحشر؛ فصل: فی الاشارة الى الصراط؛ فصل: فی الاشارة الى كيفية وزی الاعمال و ذکر المیزان؛ فصل: فی الاشارة الى صحائف الاعمال و کرام الکاتبین؛ فصل: فی الاشارة الى طبقات اهل الحساب؛ فصل: فی ذکر اصناف الخلائق یوم الآخرة؛ فصل: فی الاشارة الى خازن الجنة و خازن الجحيم؛ فصل: فی الاشارة الى حالات يحدث يوم القيمة و الى وقوف الخلق فی العرصات. آغاز: فصل فی ان عذاب القبر حق بقول مجمل كل من شاهد بنور البصيرة باطنه فى الدنيا لرآه مشحوناً بانواع الموذيات و اصناف السباع ... انجام: لمن يرى حتى يطلع الخلائق من هول مشاهدتها على عدمهم وقعاتهم فتسره شرره لولا ان صانها الله لاحرقت السموات و الارض تمت الرسالة. چاپ: تهران، 1302ق، وزیری، 30ص، (رسائل آخوند ملاصدرا: صص 341-370) [دنا 660/4 (8 نسخه)؛ یادنامه ملاصدرا 110؛ مشار عربی 457 با عنوان رسالة فی حشر الاشیاء؛ الذریعه 22/7 «حشرالاشیاء»؛ ریحانه 417/3-420]