حسن و عشق

● حسن و عشق / عرفان و تصوف / فارسی hosn va ‘ešq نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟ - 834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330 - 1431) متنی عرفانی درباره عشق است که در قالب چند حکایت بیان شده؛ مؤلف آن چندان معلوم نیست؛ سرآغاز و انجام‌های نقل شده در فهارس می‌رساند که محتملاً این رساله همان «جامع الاسرار» محمد علی نورعلیشاه است که با نام‌های گوناگون و نسبت به افراد گوناگون معرفی شده است. چندین حکایت در آن هست و عنوان حکایت: در فواید خاموشی، فواید سخن، فضیلت قناعت، در نواسنجی عدالت. آغاز: سپاس بی قیاس و حمد بی حد ×× مر آن کنز خفا را باد سرمد / که چون روز ازل از خیب دم زد ×× زخلوت خانه در بیرون قدم زد [فهرستواره منزوی 318/1 و 305/7]