حسن جهانگیر

● حسن جهانگیر = شاهنامه عشق / شعر / فارسی hosn-e jahāngīr = šāh-nāme-ye ‘ešq ریاضی rīyāzī مثنوی حسن جهانگیر ریاضی در حدود 2020 بیت. با عنوان‌های: در وحدت باری، توحید دوم، مناجات ... دیدن شاهزاده عالم سلطان سلیم نور جهان بیگم را، بیتاب شدن شاهزاده و در خلوت بخیال بازی مشغول شدن، جلوس مبارک شاهنشاهی نورالدین محمد جهانگیر پادشاه، شهادت علیقلی بیک، حقیقت احوال نور جهان بیگم، رفتن شاهنشاه به خانه دستور اعظم میرزا غیاث اعتماد الدوله ... جشن نسبت بازی شاهنشاه با نور جهان بیگم، بوکالت سر فراز نمودن نورجهان بیگم، شمه ای از حسن و سلوک نورجهان بیکم، خاتمه. از ریاضی [غیاث الدین ورامینی] که در آغاز گوید: «ریاضی» که سروش قامت اوست ×× نوای قمریش گلبانگ یاهوست. در خاتمه گوید: به حسن آباد هند افتاد راهم ×× نمک سود ملاحت شد نگاهم / غیاث الدین لقب منصور نامم ×× سخن سنجان عالم را غلامم / وطن شهر ورامین، ری دیارم ×× به ملک ری گرایم شهریارم ... و می‌افزاید. «شاهنامه عشق» جهانگیر است: چو آن سر فتنه هنگامه عشق ×× ز من شد طالب «شهنامه عشق» آغاز: بنام آنکه از «حسن جهانگیر» ×× به آنی ملک دلها کرد تسخیر / ز صورت سکه حسنی بگل زد ×× که فوج غمزه را بر قلب دل زد ... انجام: غیاث الدین لقب منصور نامم ×× سخن سنجان عالم را غلامم / وطن شهر ورامین، روی دیارم ×× به ملک ری گر آیم شهریارم ... چون آن سرفتنه هنگامه عشق ×× ز من شد طالب «شهنامه» عشق ... ز عشق شاه نورالدین جهانگیر ×× زدم بر کیمیای طبع اکسیر ... رقم زد منشی طغرای تقدیر ×× بسرلوحش رقم «حسن جهانگیر» / کنون حسن جهانگیرست نامش×× که هم آغاز شد هم اختتامش