حجية الظن الخاص

● حجية الظن الخاص = حجية الظن الطريقي = عدم حجية الظن المطلق / اصول فقه / عربی ḥujjīyat-uz zann-il xāṣ = ḥujjīyat-uz zann-iṭ ṭarīqī = ‘adam-u ḥujjīyat-iṭ zann-il muṭlaq در سراسر رساله قرینه‌ای برای شناختن مؤلف نیافتیم جز این که مؤلف از استاد شریف (ص 101-102) یاد می‌کند که ظاهراً مقصود شریف العلماء مازندرانی است و نیز از صاحب ریاض و صاحب قوانین و استادان الافضلان که مقصود او (به نوشته کاتب در حاشیه) سید بحر العلوم و شیخ جعفر است. در فهرست کتابخانه سپهسالار از رساله‌ای در حجیت ظن خاص تألیف یکی از شاگردان شریف العلماء یاد شده که جز این رساله است و با رساله شماره 10 مجموعه حاضر مطابقت دارد (فهرست آن کتابخانه 45/2 و 14). این رساله همانند رساله حجیت ظن طریقی از شیخ اسد الله دزفولی در مقدمه پنج «مطلب» درباره «دلیل» دارد. در نسخه ما از مطلب دوم آغاز می‌شود بدین گونه: بسمله - (ثانیها) ان الدلیل منقسم الى ما یکون حجة فی نفسه مطلقا كظاهر الکتاب و خبر الواحد و ما یکون حجة عند عدم قیام الحجة على خلافه - فلا عبرة بما اذا حصل منها الظن من دون انتهائه الى اليقين - رابعها ان المناط في وجوب الاخذ بالعلم و تحصيل اليقين - هل هو اليقين بمصادفة الاحكام الواقعية الاوليه الا ان يقوم دليل على الاكتفاء بغيره اوان الواجب اولا هو تحصيل اليقين بتحصيل الاحكام و اداء الاعمال على وجه اراده الشارع منا في الظاهر - خامسها فى بيان ان الحجة في معرفة - الاحكام الشرعيه في زمن الغيبة و انقطاع اليد - هل هي ظن المجتهد مطلقا من اى طريق حصل - اوان هناك طرق مخصوصه هى الحجة دون غیرها - و هذه المسئله و ان لم تكن معنونة في كتب الاعول و لا تعرض لبيانها مستقلا احد من علماء المعقول و المنقول.