الحجة على الذاهب الى تكفير أبي طالب

● الحجة على الذاهب الى تكفير أبي طالب / کلام و اعتقادات / عربی al-ḥujja ‘ala-ḏ dāhib ilā takfīr-i ’abī-ṭālib موسوی، فخار بن معد، - 630 قمری mūsavī, faxxār ebn-e ma‘add (- 1233) رساله استدلالی مفصلی است در صحت ایمان ابی طالب و اسلاف پیامبر (ص) با استفاده از روایات و مصادر تاریخی، در آن از شیوخ خود ابوعبدالله محمد بن ادریس (- 598ق) و ابوالفضل بن حسین حلی اجدب (- 598ق) و ابوجعفر یحیی بن محمد علوی حسنی بصری (- 604ق) و عبدالـحمید بن تقی حسینی (- 594ق) و دیگران نام برده است. مؤلف استاد محقق حلی و شاگرد ابن ادریس است. مؤلف این کتاب را پس از نگارش به ابن ابی الحدید معتزلی نشان داده، او با این که ایمان ابی طالب را نمی‌پذیرفت چند شعر در ستایش آن سروده است. آغاز: الحمدلله الذی تظاهرت آلاءوه و حسن الى خلقه بلاءه احمده على منحتا من هدايته و رقنا من معرفته وبعد فانی رایت جماعة من المنقسمين الى الاسلام و المنتحلين للايمان يثبتون اباطالب ... فی حیز الکافرین ... چاپ: این کتاب در مطبعه علویه نجف به سال 1351ق با دیباچه‌ای از طباطبایی حسینی در سرگذشت مؤلف چاپ شده است؛ بغداد، مكتبة النهضة، تحقیق محمد بحرالعلوم، الطبعة الثانية، 1965م، 444ص [الذريعة 261/6 «حجة الذاهب الى ايمان ابی طالب»؛ دنا 500/4]