حبوه میت

● حبوه میت / فقه / فارسی hebve-ye meyyet شیروانی، محمد بن حسن، 1033 - 1098 قمری Šīrvānī, mohammad ebn-e hasan (1624 - 1687) رساله‌ای است بسیار کوتاه در مسئله حبوه (حبوه در اصطلاح فقهی اشیای مخصوصی است از پدر که از درگذشت او اختصاصاً به پسر بزرگتر می‌رسد، و شامل لباس، انگشتر، شمشیر، قرآن و غیر آنها که در آن بین فقها اختلاف است). در این رساله، حبوه را چهار جنس دانسته است، مصحف، انگشتر، شمشیر و لباس. بحر العلوم در فوائد رجالیه از آن یاد کرده است. آغاز: قال علامة العلماء ... حبوه میت که به پسر بزرگ میرسد چهار جنس است اول مصحف شریف است ... انجام: و در این باب اشکالی می‌توان کرد و غیر آن هر چند جایز الصلاة نباشد نیز داخل است. [دنا 486/4؛ ریحانة الادب: 386/5؛ الذریعة 243/6]