چهار چمن

● چهار چمن / شعر / فارسی čahār čaman داعی شیرازی، نظام الدین محمود، 810 - 870 قمری dā‘ī-ye šīrāzī, nezām-od-dīn mahmūd (1408 - 1466) تاریخ تألیف: 842ق چهارمین مثنوی از سته اوست بر وزن هفت پیکر نظامی در حدود 950 بیت سروده است در 4 چمن. در پایان می‌گوید: «رفته از هجرت رسول امین ×× چل و دو بعد هثصد ز سین ... / آنچه گفتم زداعی مسکین ×× باد در حضرتت قبول آمین». پس از حمد و نعت و سبب نظم چهار چمن و ذیل و تلویحات است. در راز شوق و پرسش او از گل و پرندگان و ناتوانی هر یک از پاسخ دادن و بر گرداندن به دیگری تا اینکه در پایان بلبل پاسخ شوق را به گونه عرفانی می‌دهد. با سربندهای: استفسار شوق از ارغوان عجز ارغوان، مبالغه شوق، حواله ای از ارغوان به سوسن، استفسار شوق از سوسن، عجز سوسن، مبالغه شوق، حواله سوسن به فاخته، استفسار شوق از فاخته. (احمد منزوی) آغاز: میوه باغ جان ماسخن است ×× چه سخن هرچه از خدا سخن است / آن جهان آفرین جان پرور ×× که کند خاک را زبان آور (فهرستواره) [دنا 1136/3؛ فهرستواره منزوی 751/10]