جنگ

● جنگ / متفرقه / فارسی و عربی jong قزوینی، تقی الدین، ق 12 قمری qazvīnī, taqī-od-dīn (- 18c) این جنگ دارای مطالبی متفرقه‌ای به نظم و نثر به زبان فارسی و عربی می‌باشد. اغلب مطالب، کلمات حکمی است که مؤلف خود انشاد نموده و در موارد اندکی بحث‌های فقهی و اعتقادی نیز آورده است. بیش از یک سوم کتاب را اشعار مؤلف تشکیل می‌دهد که اغلب آنها مثنوی و در موارد کمی غزل می‌باشد. مؤلف از شاگردان ملا خلیل قزوینی بوده و خود نیز اهل قزوین می‌باشد و به «تقی» تخلص می‌کرده است. در کتاب حاضر از تفسیرش به نام «جامع الفنون» در چند مورد نام برده است. در «ص 13» آمده: «عتاب کردن کاتب حروف را بعضی از عظماء اصدقا سلمه الله تعالی، بر اینکه از رأی خود برنمی‌گردی فقیر در جواب گفتم که این عتاب است بر کمال نه نقص زیرا که استقامت رأی و ثبات بر عزم از اعظم کمالات است». در «ص 14» آمده: «اگر گویی که چه رجحان باشد در شعر گفتن خصوصاً اشعار لهو و لعب مثلا اغراء بر بوسه و مدح محبوب و معانی ضالیه کاذبه و تضییع اوقات نمودن در صنایع ... اما اغراء بر بوسه و مدح محبوب و مانند آنها پس قبیح نیست بلکه مطلوبست در نفس الامر چنانچه در تفسیر جامع الفنون بیان نموده‌ایم ... و گفتگوی حکم شرعی آن را در تفسیر جامع الفنون خواهیم نمود انشاءالله تعالی». «ص 30»: (تقی): آن سرور زمین و زمان ×× تا مگر درد او دوا بکند؛ «ص 59»: «قال کاتب الاحرف مصداق ذلک انی کنت ذات حین اتزن فی نفسی مودتی لشیخی الجلیل الخلیل ایده الله ...»؛ «ص 84»: «ان مجموعتی هذه شین لی عند الجهلة و زین عند الکملة»؛ «ص 90»: «نقل الاستاد الجلیل الخلیل ایده الله قال خرجت فی سفر مع اخی ...»؛ «ص 109»: «رسالة من قزوین الی اصفهان حرسهما الله تعالى من المهجور الحزین تقی الدین الذی عاداه الجد فاناخه مناخ ... الى سید یسطع نسیم الصبا بنفحات کرمه و جوده»؛ «ص 116»: «... الصدیق الالمعی و الشقیق اللوذعی شیخ م حمد جعفر ادام طوله»؛ «ص 237»: « ... لکان من قبیل عطف الشی علی نفسه و قد غفل النحاة عن هذه الدقیقة و له زيادة توضيح و تدقیق فی تفسیر جامع الفنون».