جفر جامع و خافیه

● جفر جامع و خافیه / جفر / فارسی jafr-e jāme‘ va xāfīye اخلاطی، حسین بن علی، ق 9 قمری axlātī, hoseyn ebn-e ‘alī (- 15c) به نثر و نظم فارسی. رساله‌های جفر منسوب به وی هر یک ویژگی خود را دارند. برخی دارای یک «مقدمه» و دو «باب» هر یک در هفت «فصل» است، که پس از نام اخلاطی، از گفته او نقل می‌کند که نگارش حضرت صادق (ع) است. مقدمه در بیان مداخل و مخارج اسماء؛ باب 1. در هفت «فصل»: 1) بیان طالب و مطلوب، 2) استخراج اسماء الله، 3) اعوان که ایشان را پریان گویند، 4) استخراج اسماء ملائکه، 5) اقسام اعوان، 6) طلسم ساختن حروف تکسیر، 7) باز نمودن عزیمت؛ باب 2. بیان اعمال علی التفصیل، و نیز هفت «فصل»؛ در آغاز این باب می‌گوید چون احقر حسین اخلاطی به دارالسلطنه تبریز رسیدم طاعون طغیان داشت. در گورستان کجل و حظیره بابا فرج، طلسم را آویختم، مضرت در اندک فرصتی رفع شد. (احمد منزوی) آغاز: الحمدلله رب العالمین و الصلوة علی خیر خلقه محمد و آله اجمعین؛ بعد این رساله ایست شریف در علم جفر خافیه و جامع. چون شروع در تعریف این علم شریف نمودن از قبیل تحصیل حاصل بود انجام: گاهی صدر و مؤخر گویند و گاهی خفض و رفع و منصوب و مقلوب و زمام با آب آن سطر باشد که باب از وی تکسیر کنند و آن را مخرج باب و مجرج نیز گویند و الله أعلم بالصواب؛ تمت [مشترک پاکستان 335/1 و 334/1]