جاماسب نامه (منظوم)

● جاماسب نامه (منظوم) / هیأت / فارسی jāmāsb nāme (manzūm) نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، 597 - 672 قمری naṣīr-od-dīn-e ṭūsī, mohammad ebn-e mohammad (1201 - 1274) منسوب به جاماسب پسر سهراب در احکام نجوم و پیشگویی به حکم ستارگان. ترجمه فارسی این کتاب از میرزا عبدالله افندی صاحب ریاض العلماء (م-1130) است. نظم آن نیز به پارسی منسوب است به خواجه نصیر طوسی. آغاز: چونکه از دهر بوالبشر بگذشت ×× یک هزار و دویست سال دویل / دوره کاف چونکه گشت تمام ×× گشت لهراسب شه به عمر طویل انجام: بعد از آن حال خلق چون گردد ×× دل مردم زهول خون گردد / گفت جاماسب این همه زکتاب ×× عبرتی هست یا اولی الالباب [نسخه‌های منزوی 279/1و 280: منظوم؛ فهرستواره منزوی 2897/4 و 937/2]