تیمور نامه

● تیمور نامه = تمرنامه = ظفرنامه منظوم / شعر، تاریخ ایران / فارسی teymūr-nāme = tamr-nāme = zafar-nāme-ye manzūm هاتفی، عبدالله بن محمد، - 927؟ قمری hātefī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (- 1521) اهدا به: سلطان حسین میرزا بایقرا (842-911ق) شاعر، از دایی خود عبدالرحمن جامی اجازت خواست تا «پنج گنج» خود را در برابر نظامی بسراید. اجازت یافت و این چهارمین مثنوی اوست. مثنوی است بر مبنای ظفرنامه شرف الدین علی یزدی، در 40 هزار بیت. شمار بیت‌ها در نسخه‌ها گوناگون است، در بحر «شاهنامه» (متقارب). نخست با حمد باری، تضرع به درگاه باری، نعت پیامبر و معراج آغاز می‌شود. سپس: قرآن و طالع شدن هلال فرخنده، محاربه کردن سلطان با امیر حسین والی بلخ، نشستن سلطان به شهر بلخ، ایلچی فرستادن به خوارزم ... و کشتارهای او به‌گونه‌ای تحسین آمیز. (احمد منزوی) آغاز: بنام خدائی که فکر خرد ×× نیارد که تا کنه او پی برد / همین دید از و عقل چون بنگریست ×× که هست او و لیکن ندانست چیست انجام: در اندیشه این سواد شگرف ×× بسی کردم اوقات فرخنده صرف / جگر کرد خون خامه نقشبند ×× بنقاشی این همایون پرند / الهی چو این نقش فرخ نهاد ×× بآخر رسید آخرش خیر باد چاپ: چند بار چاپ شده [دنا 495/3 (61 نسخه)؛ الذریعة 518/4 و 1284/9؛ نسخه‌های منزوی 2729/4 و ش 1360 - 620/2 (68 نسخه)؛ استوری 289/1 و 1274؛ مشار فارسی 3476/3؛ مکتبة امیرالمؤمنین 169/1؛ فهرستواره منزوی 936/2 و 656/10؛ مشترک پاکستان 651/7 (22 نسخه، با سه نام)؛ فهرستواره 656/10]