التنزيه الى جماعة الموحدين

● التنزيه الى جماعة الموحدين / کلام و اعتقادات / عربی at-tanzīh ilā jamā‘at-il muwaḥḥidīn هادی المستجیبین، حمزة بن علی، - 433 قمری hādī-yol-mostajībīn, hamzat-ebn-e ‘alī (- 1042) رساله‌ای است در تنزیه خداوند و باطل نمودن قول کسانی که گفته‌اند مولا همان ناطق یا اساس یا امام است. سپس به بیان این سه واژه و واژه‌های سابق، تالی، جد، فتح و خیال پرداخته و آن‌گاه عبدالرحیم بن الیاس را ناطق که همان محمد بن عبدالله است معرفی کرده و عباس بن شعیب را اساس که همان علی بن عبد مناف است. داعی (ابوبکر) و لاحق (جعفر ضریر که عمر بن الخطاب است) و در مرتبه بعد احمد بن العوام (عثمان بن عفان) این سه تن با ناطق و اساس پنج شخصیت جسمانی هستند که هر یک امام پیروانشان می‌باشند، و داعی به تلحید و شرکند، برای این پنج تن، پنج شخصیت روحانی جهت دعوت به توحید موجودند که اول و اعظم آنها ذومعه و سپس ذومصه و بعد کلمه و جناحان (سابق و تالی روحانی غیر جسمانی) می‌باشند. در پایان رساله نیز می‌گوید: «و مولانا منزه عن حدود الدين و الدنيا لايدخل فی الاوهام ...»؛ از سلمان چنین یاد می‌کند «قال سلمان الفارسی صلوات مولانا علیه للناطق و الاساس و اصحابهما: ... تفسيرها بالعربيه عملتهم فعملتهم حتى قلبتم صاحب الامر و تشبهتم باولیاثه و ادعيتم ما ليس لكم بحق ». آغاز: رسالة التنزيه الى جماعة الموحدين و رفعت الى الحضرة اللاهوتيه و اطلقت توكلت على مولانا البار ... بسم الله الرحمان الرحيم دعاة عبدالامام من عبد عرف مولانا ... الهادى الى التوحيد و الايمان ... مملوک مولانا سبحان قدرة مولانا و تعالى مجده حمزة بن علی بناحمد هادى المستجيبين ... انجام: و كتبت مسودتها فى شهر جمادی من سنة عبد مولانا جل ذكره حمزة بن على بسيف مولانا وشدة سلطانه وحده لا شريک له. [دنا 360/3]