تنبیه النائمین

● تنبیه النائمین / بهائیت / فارسی tanbīh-on nā’imīn عبدالبهاء، عباس بن حسینعلی، 1260 - 1340 قمری ‘abd-ol-bahā’ , ‘abbās ebn-e hoseyn-‘alī (1844 - 1922) جمع و نشر یک نفر بابی ازلی است که نام او به دست نیامد. کتاب پس از دیباچه ناشر حاوی لوح و مکتوبی از عباس افندی در دعوت عمه‌اش به بهائیت و پاسخ عمه‌اش از آن لوح می‌باشد. گمان می‌رود که این کتاب همان کتابی است که نزد این فرقه معروف است به کتاب عمه. در سه جزء: 1. نامه عبدالبهاء رهبر بهائیان به عمه خود «خانم بزرگ» در تهران؛ 2. پاسخ او به عباس افندی؛ 3. رساله ردیه حاج میرزا احمد کرمانی، از رهگذر ادب و زبان فارسی بی‌ارزش و زیانبخش ولی از رهگذر تاریخ ادیان بسیار سودمند است. آغاز: حمد و ستایش معرا از ارایش اغراق و معلی از الایش اغلاق انجام: ابدالاباد این اسم بنام نامی شما یادگار خواهد ماند [فهرستواره منزوی 232/9]