تنبيه الخواص في مقام الاخلاص

● تنبيه الخواص في مقام الاخلاص / شعر / فارسی tanbīh-ol xavās fī maqām-el exlās موسوی حسینی، محمد، ق13 قمری mūsavī hoseynī, mohammad (- 19c) مثنوی عرفانی است در داستان کلب و شغال و در انتقاد از صاحب منصبان عصر؛ که مالک قبلی کتاب نسخه طاهری در پشت صفحه اول آن را از سروده‌های شاهزاده اعتضاد السلطنه وزیر علوم دوره ناصری ثبت کرده است. مؤلف بعد از حمد باری تعالی حکایت کلب و شغال را به تفصیل بیان می‌کند و در ضمن آن اعتراضاتی دارد بر سیاست‌های حاکمان عصر خود با این عناوین: در طلب معرفت و عنوان مقاولات کلب و شغال ... حکایت‌های بدایت حال مجارستان و مجاورت روسیان در آن جا مراجعت به قصه شغال و سگان، حکایت در این که محال اردستان اصفهان چرا باج به شغال می‌دهند، در این که شاه چون خود بی‌زحمتی به سلطنت می‌رسد نقص‌ها در ملک روی می‌دهد، مطلع نمودن مر شاه را که بداند با چه اشخاصی مأنوس شود. روی هم این مثنوی 810 بیت است. آغاز: حمد بی حمد خدا راست روا ×× که بود حی و فرد و بی همتا / احدیت بذات او مخصوص ×× صمدیت بوحدتش منصوص / خلق دینا نمود و ما فیها ×× وز همه برگزید انسان را / امتیاز از تمام کن فیکون ×× داد این نوع را ز کل شئون / کنت کنزا برای این فرمود ×× که شناسد عابدان معبود ... [دنا 346/3]