التقدیسات

● التقدیسات = عرش التقدیس / فلسفه / عربی at-taqdīsāt = ‘arš-ut taqdīs میرداماد، محمد باقر بن محمد، - 1041 ؟ قمری mīrdāmād, mohammad bāqer ebn-e mohammad (- 1632) رساله‌ای فلسفی در الهیات است و با عناوین «تشریق، تقدیس، فحص، استضاءة، حکومة» و مانند اینهاست. چنان‌که شیوه او است حقایق فلسفی و نکات معنوی را در مغلق‌ترین عبارت نگاشته است. در آن شبهه ابن کمونه که «شاید در جهان هستی دو آفریننده، بی هیچ قدر مشترکی باشند» رد شده و می‌گوید که بر خلاف رأی شیخ، علت و معلول باید تنها در وحدت و کثرت همانند باشند نه در نحوه وحدت شخصی و نوعی و می‌شود یک چیز دارای دو علت باشد و این انعکاس تنها در علت آفریننده بایستنی است. صدرای شیرازی دیباچه ای بر آن نوشته و آنرا شناسانده و بسیار ستوده است. آغاز: بسمله، و الاستيفاق من العليم الحكيم يا هو يا من لاهو لاهو يا فوق الفوق و ياوراء الوراء و يا عاليا عن ملك الوصف و يا رفيعا عن افق الثناء لا هو الا انت و لا انت الاهو ... لدى و انعمه العظمى على فوقما شرح صدری للایمان ... و جهل فسطى اصطياد الحق بالبرهان ... [دنا 208/3 (19 نسخه)] شرح و حواشی: 1- تعليقة على التقديسات فى حكمة الالهية؛ رشتی، عبدالغفار بن محمد (-11) 2- حاشية التقديسات = تعلیقه بر تقديسات؛ محقق خوانساری، حسین بن محمد (1016-1099)