تفسیر طبری (ترجمه)

● تفسیر طبری (ترجمه) / تفسیر / فارسی tafsīr-e ṭabarī (t.) ؟ بلعمی، محمد بن محمد، - 363 قمری bal‘amī, mohammad ebn-e mohammad (- 974) ترجمه‌ای است از تفسیر مشهور محمد بن جریر طبری (-310) که بنا به گفته سیوطی از بزرگترین و مشهورترین کتب تفسیری است، ترجمه گویا از بلعمی وزیر «منصور بن نوح سامانی» (350-365ق) که به دستور همو در هفت جلد به فارسی برگردانید یا به دست عده‌ای از علمای ماوراء النهر و خراسان به پارسی درآمد. برای دست زدن بدین کار، پادشاه سامانی نخست از فقیه ابوبکر بن احمد بخارایی و خلیل بن احمد سیستانی و ابوجعفر بن محمد بلخی و حسن بن علی مندوس و ابوالجهم خالد بن هانی از باب الهند و همچنین از بعض علمای دیگر فتوی خواست و چون فتوی بدادند «پس بفرمود امیر سید ملک مظفر ابوصالح این جماعت علما را تا ایشان از میان خویش هر کدام فاضل تر و عالم تر اختیار کنند تا این کتاب را ترجمه کنند» و این ترجمه که در صدر نیمه دوم از قرن چهارم هجری انجام گرفته، مشتمل بر مقدار فراوانی از لغات و مفردات فارسی و دارای نثری بسیار روان و طبیعی و زیباست. چاپ: این کتاب در هفت مجلد به وسیله مرحوم حبیب یغمائی در سال 1339 در دانشگاه تهران به چاپ رسیده و در سال 1356 مجدداً افست شده است زیرا نسخه‌ای را که ایشان اساس کار خود قرار داده اند در هفت مجلد می‌باشد. [کشف الظنون 437/1؛ گنجینه سخن 185/1-196؛ هدية العارفين 26/2؛ مشار فارسی 1282/1؛ نسخه‌های منزوی 12/1؛ فهرستواره مینوی ص 84؛ گنجینه سخن، ج1، ص185-196؛ تاریخ ادبیات در ایران. ج1، ص619-620؛ ترجمه تفسیر طبری تصحیح حبیب یغمائی 5-6]