تفسیر سورة الفاتحة و الاخلاص

● تفسیر سورة الفاتحة و الاخلاص / تفسیر / عربی tafsīr-u sūrat-il fātiḥa wa-l ixlāṣ صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) تفسیر متوسطی است که بنا به گفته مؤلف در مقدمه بر دو سوره فاتحه و اخلاص می‌باشد و در آن بیشتر به نکات صرفی، نحوی (ادبی) و تجویدی پرداخته، اما در ادامه - بلافاصله - به تفسیر بسیار مختصر سایر سوره‌ها از بقره تا آیه 72 سوره نحل پرداخته به طوری که مفسر به تفسیر الفاظ مشکله آیات پرداخته است. طبق نسخه 501 آستانه حضرت معصومه - با یادداشت تملک حسن بن محمد و سپس بهبهانی در شعبان 1312 (شاید 1212) - که شامل سوره بقره تا اسراء است، می‌نماید که این تفسیر، ادامه سوره حمد و اخلاص و مؤلف این قسمت نیز «حسن بن محمد» باشد که بعدها آن را نگاشته است. در منابع دیگر به این تفسیر اشاره نشده است. چاپ: این تفسیر ضمن مجموعه تفاسیر وی چاپ شده است.