التعقیبات و الدعوات

● التعقیبات و الدعوات / دعا / عربی at-ta‘qībāt wa-d da‘awāt ابن فهد حلی، احمد بن محمد، 757؟ - 841 قمری ebn-e fahad-e hellī, aḥmad ebn-e moḥammad (1357 - 1438) چند «فصل» کوتاهی است در ادعیه‌ای که بعد از نمازهای واجب پنج گانه خوانده می شود با مقدمه ای در فضل دعا و آثار آن، که به درخواست برادری نوشته است. آغاز: بسمله. اللهم ملهم الدعاء و مفرج الغماء و سامع اللأواء و کاشف البلاء نحمده على سوابغ النعماء و ترادف الآلاء ... و بعد، فانا مجيب الى سوالك ايها الخ فی الله و وفقك الله ... من املاء دعوات تدعو بها عقيب الصلوات. و لنقدم لذلك مقدمة ... انجام: او غائبا عنه. و هذا ما امليناه فی هذه الفصول و الحمدلله ولى المامول انه الغفور لمن تاب و الشکور لمن اناب و صلی الله علی محمد اشرف المخلوقات و آله السادات و الحمدلله وحده حمداً تاماً كاملاً حق حمده كما هو اهله. تم. چاپ: با تحقیق محمد جواد نورمحمدی، در میراث حدیث شیعه، قم، مؤسسه فرهنگی دارالحدیث، دفتر اول، 1377ش؛ دارالخلافه طهران، سنگی، 1314ق.، وزیری، 11ص (در هامش مکارم الاخلاق: صص 244-254) [کشف الحجب /401، الذریعه 242/16؛ ریحانة الادب 145/8-147؛ دنا 49/3 (7 نسخه)؛ مشار عربی ص 670]