تعداد النوادر

● تعداد النوادر / ادبیات / فارسی te‘dād-on navāder طغرای مشهدی، - 1100 قمری toqrā-ye mašhadī ( - 1689) به نثر آمیخته به نظم. در وصف کشمیر و هشت منزل راه آن: چو کهتی، نوشهره، چنگیز هتی، راجو، تهانه، پیر کله، پوشانه، پیر پنجال (پرنجال). که هر یک را به شماره از یکم تا هشتم وصف می‌کند: اول چو کهتی. بجان فزایی هوایش غنچه دل از پژمردگی وارسته ... هشتم پرنجال. اگر سنبل شب در کوهش ریشه می‌داشت پشته سبز فلک را معدوم می‌انگاشت. (احمد منزوی ) آغاز: تعداد النوادر طغرا که عبارتی است از مقالات رنگین ... در تیره زمین هند دلگیر شدم× وز غصه این خاک سیه پیر شدم / شاید به کفم گل جوانی آید× در فصل بهار سوی کشمیر شدم ... اول جوکی هتی. به جان فزائی هوایش غنچه دل از پژمردگی وارسته و به نشاط پیمایی فضایش غم بی برگی از میان به کنار نشسته ... انجام: تا پای خزان به باغ لطفش نرسد× کرده است بهار را زمین گیر سخن چاپ: به کوشش موسی الرضا باشتنی، مجموعه رسائل فارسی، دفتر هفتم، مشهد، بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی، 1385ش؛ کانپور، سنگی، 1266ق.، وزیری بزرگ، 6ص (رسائل طغرا: صص89-94)؛ لکهنو، سنگی، 1281، وزیری بزرگ، 6ص [نسخه‌های منزوی 3546/5 (نشانی 10 نسخه)؛ مشترک پاکستان 169/5 (نشانی 12 نسخه)؛ دنا 34/3 (9 نسخه)]