اجازة لسعدالدین

● اجازة لسعدالدین / تاریخ، اجازات / عربی ijāzat-un li-sa‘d-ud-dīn ابوبکر بن سلمان، قرن 8 قمری abū-bakr ebn-e salmān (14c) اجازه‌ای است که ابی بکر بن سلمان در 729 به سعد الدین داده و در روایت مسموعات و مستجازات خود و در مسند خضر و الیاس او را مجاز ساخته است. در آن از پیر سالخورده «رتن» که در قاموس فیروزآبادی و شرح آن از زبیدی و اربعین بهایی (حدیث 21) نامبرده شده است یاد گردید و در «لسان المیزان» (2: 528) آمده که او مردی دروغگو بوده و در قرن 7 می‌زیسته و گویا در 632 مرده است. او می‌گفت که پیامبر را دیده‌ام و حدیث‌های بسیاری هم از او گرد آورده‌اند. نام او را رتن بن کربال بن رتن بترندی یا خواجه رتن بن ساهوک بن جکندریق هندی بترندی یاد کرده‌اند. ذهبی کتابی دارد به نام «کسروثن بابارتن». در فوات الوفیات (1: 206) نیز از او یاد شده است. در «جام گیتی نما»ی طوسی از چنین پیر هندی هزارساله که در روزگار مأمون می‌زیسته است یاد گردیده است.