التشخص

● التشخص = حقيقة التشخص / فلسفه / عربی at-tašaxxuṣ = ḥaqīqat-ut tašaxxuṣ صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979-1050 قمری ṣadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) ردی است فلسفی بر آنان که تشخص و امتیاز بعضی را بر دیگران اعتباری دانسته و معتقدند که حقیقت خارجی ندارد. این رساله مشتمل بر چند «فصل» می‌باشد و گفته‌های بزرگان را آورده و در آنها رد و ایراد می‌کند. آغاز: بسمله. حمد الواهب العقل و الحکمة و الصلاة علی محمد و آله الائمة و بعد فیقول المفتقر الی ربه محمد الشهیر بصدر الدین الشیرازی ان هذه مقالتی فی تحقیق تشخیص و تعیین ما به تمایز شخص من افراد نوع عن غیره ... انجام: و المتکاثرات العددیة کما یظهر بعد التأمل علی کل من له فطنة و قریحة سليمة و الله ولی العصمة و التوفیق و بیده مقالید العلم و التحقیق چاپ: ضمن مجموعه هشت رساله او، در «رسایل ملاصدرا» همراه «اتصاف الماهية بالوجود» در تهران، چاپ شده است. [الذريعة 147/11؛ مشار عربی 451؛ ريحانة الادب 417/3-420؛ کتابشناسی ملاصدرا ص 127-129]